Dla trenujących

TAE- kopnięcia, uderzenia stopami, skoki i loty (noga)
KWON- pięść, uderzenia i bloki rękami (ręka)
DO- droga, sposób postępowania, filozofia życia (głowa) 

Taekwon-do pochodzi z Korei, a jego założycielem jest Generał Choi Hong Hi (czyt. Czoj Hong Hi) 

Nazwę TAEKOWN-DO nadano 10 kwietnia 1955 roku. 

22 marca 1966 roku powstała Międzynarodowa Federacja Taewkon-do (ITF- International Taekwondo Federation)   

Biały- niewinność i bezbronność, brak wiedzy i doświadczenia w taekwon-do
Żółty- ziemię, w której roślina zapuszcza korzenie- tak jak człowieka, który zaczyna poznawać taekwon-do
Zielony- roślinę, która jest w okresie wzrostu, umacninia korzeni, tak jak wzrasta się umiejętności ćwiczącego i doskonalą się podstawy w taekwon-do
Niebieski- niebo, w kierunku którego pnie się roślina i rozrasta w potężne drzewo; tak jak intensywnie wzrastają i umacniają się umiejętności ćwiczącego
Czerwony- w przyrodzie kolor niebezpieczeństwa, tak jak poważne stają się umiejętności ćwiczącego
Czarny- przeciwieństwo bieli, dojrzałość ćwiczącego   

W Taekwon-do jest 19 stopni szkoleniowych w tym 10 uczniowskich (nazywanych „KUP”) i 9 mistrzowskich (zwanych „DAN”)   

 Sala do ćwiczeń to DO JANG (czyt. do dżang) 

 Zasady Sali do jang:
- przed wejściem i wyjściem należy wykonać ukłon
- unikać niepotrzebnych rozmów, zachowywać koncentrację i uwagę;
- nie powinno się jeść, palić tytoniu, spożywać napojów
- nie należy nosić obuwia;
- bez pozwolenia instruktora nie wykonywać jakichkolwiek ćwiczeń
- wszystkie uwagi i zapytania kierować do instruktora przed i po treningu. 

Strój do ćwiczeń to DOBOK
Dobok składa się z:

• Sang-i- bluza
• Ha-i- spodnie
• Ti- pas 

Od 1985 roku obowiązuje pojedyncze przepasywanie się pasem co odnosi się do 3 aspektów Taekown-do:
- podążanie do jednego wytyczonego celu (jeden cel)
- lojalność wobec jednego mistrza (jeden mistrz)
- zakończenie starcia jednym ciosem (jeden cios kończący)

Pozycje: 

• Charyot sogi- pięty złączone, palce stóp pod kątem 45 stopni, nogi wyprostowane, ręce lekko ugięte, dłonie zamknięte w pięści (bez zaciskania), oddalone o około 30 cm od bioder, wzrok skierowany przed siebie. W tej pozycji wykonujemy ukłon, pochylając tułów o około 15 stopni w przód nie opuszczając wzroku.
• Narani sogi- stopy rozstawione na szerokość ramion, wewnętrzne części stóp równoległe do siebie, ręce ugięte w łokciach, dłonie złożone w pięści na wysokości pasa, oddalone 5 cm od siebie i 7 cm od brzucha; łokcie blisko tułowia.
• Gunnun sogi- długa pozycja, w której jedna z nóg znajduje się z przodu, druga z tyłu; stopy oddalone od siebie (w osi przód-tył) na długość 1,5 do 2x szerokość ramion- mierzona od palców nogi przedniej do palców nogi tylnej. Szerokość pozycji to 1x szerokość ramion. Stopa nogi tylnej skręcona 25 stopni na zewnątrz, noga tylna wyprostowana, noga z przodu ugięta tak, by rzepka kolana i pięta stopy znajdowały się w pionie, ciężar rozłożony po 50%, stopy całą powierzchnią przylegają do podłoża.
• Niunja sogi- stopa nogi przedniej skręcona do środka on około 15 stopni i ugięta w kolanie jak w pozycji gunnun sogi. Stopa nogi tylnej skręcona także 15 stopni w przód (lecz od pierwotnego ustawienia bokiem do kierunku). Noga ugięta tak, by rzepka kolana znalazła się w pionie z palcami stopy. Stopy oddalone od siebie o około 1,5 szerokości ramion (mierzona od palców nogi przedniej do zewnętrznej części pięty nogi tylnej). Ciężar ciała 30 % na nodze przedniej i 70 % na nodze tylnej, tułów lekko bokiem w kierunku ruchu.
• Annun sogi- Stopy rozstawione w odległości około 1,5 szerokości ramion mierząc od wewnętrznych krawędzi, które są równoległe do siebie, ciężar ciała rozłożony równomiernie, nogi ugięte w kolanach rozsuniętych na zewnątrz (do linii palców stóp), pięty w jednej linii.
• Guburyo sogi- to pozycja „na jednej nodze”. Noga podporowa ugięta w kolanie- rzepka i palce stopy w pionie, bokiem w kierunku przeciwnika. Druga noga mocno ugięta, pięta na wysokości kolana nogi podporowej, palce stopy „podciągnięte” do góry, kolano w kierunku przeciwnika, tułów lekko bokiem.
• Moa sogi- stopy złączone, plecy wyprostowane, kończyny górne ustawione w zależności od rodzaju
• Gojung sogi- Pozycja podobna do niunja sogi, lecz ciężar ciała rozłożony jest równomiernie na obie nogi, a długość pozycji mierzymy od palców stopy przedniej do dużego palca stopy tylnej.
• Kyocha sogi- nogi ugięte w kolanach, ciężar na nodze, której stopa całą powierzchnią przylega do podłoża, druga noga oparta stawem małego palca o podłoże, umiejscowiona przed lub za stopą podporową. Podczas przejść stopę opieramy przed nogą podporową, na wysokości palców; przy przeskokach za nogą podporową na wysokości pięty.

W TKD są 24 układy formalne mające od 19 do 72 ruchów. Ich ilość symbolizuje 24 godziny jednego dnia wieczoności, lub całe życie Choi Hong Hi, poświęcone zbudowaniu, doskonaleniu i propagowaniu Taekwon-do 

Przysięga Taekwon-do: 

Teoria Siły:
- siła reakcji
- koncentracja
- równowaga
- kontrola oddechu
- masa
- szybkość  

1. Każdy ruch ma swój cel, sposób wykonania i metodykę nauczania, należy je znać i zawsze o nich pamiętać.
2. Odległość oraz kąty uderzeń i bloków powinny być tak dobrane, aby zapewniały jak największą skuteczność.
3. Ruch rozpoczynamy ruchem wstecznym, tzn. technikę wykonujemy z ruchu (zamachu, rozpędu) wstecznego. Rozpoczętego ruchu nie zatrzymujemy w jakiejkolwiek fazie, kontynuujemy wykonanie od początku do końca.
4. Każdy ruch wymaga jednego wydechu z wyjątkiem ruchów połączonych. Prawidłowego oddychania należy uczyć się już od pierwszych treningów, jako warunek niezbędny do uzyskania prawidłowej szybkości i ograniczający zmęczenie. Wydech powinien być jak najkrótszy i rozpoczynać się z dolnej części brzucha.
5. Podczas przygotowania do wykonania ruchu, ramiona i nogi powinny być odpowiednio ugięte oraz rozluźnione. Zapewni to utrzymanie równowagi (przez obniżenie środka ciężkości ciała), a także płynność i harmonię w przebiegu ruchu
6. Fala. Wykonanie ciosu czy bloku z gwałtownym obniżeniem środka ciężkości dodaje ruchowi siły.
7. Wydech, ruch rąk i nóg muszą być zakończone jednocześnie, w tym samym ułamku sekundy. W wykonanie każdej techniki powinniśmy zaangażować całe ciało- „od palców stóp do czubka głowy”.